خیالم

مثل این است که همه من تمام شده

چه رویای خامی بود

به خیالم به تو که برسم

همه چیز دارم

اما به تو که رسیدم

دیدم هرآنچه که داشتم هم

دیگر ندارم

بنویس

عسل قلمت را بردار چیزی بنویس

می دانم حرفهایت حرف دل است

بگذار قلمت غمهایت را خط بزند

این فاصله ها را بشکند

دیوار غرور را ویران کند

بنویس از احساس رقص آب بر سنگ

بنویس از غنچه های باغ آرزو

بنویس از غم غربت ثانیه ها

بنویس از کودکی گریان خیره به دستان فرشته

بنویس از آنها که هیچ نمی دانند و می خندند

بنویس از آنهایی که واژه ها هم

از گفتنش خجالت می کشند

بنویس شکستن سکوت هم دیگر بی معناست

بنویس بترس از قهر زمین و آسمان

بنویس از تنهایی کویر خشک و سوزان

بنویس از خشم طوفان بی رحم

بنویس از غروب لحظه های زندگی

بنویس این آتش همه جا را سوزانده

بنویس این بازی دیگر بازیکن ندارد

بنویس از اینجا تا انتهای جاده فاصله نمانده

این قلم  عسل بود که نوشت

اما می داند این بار هم چشمهایت را می بندی

بر آنچه دیدی و خواندی

آزادی

دیگر حرف از آزادی نزنید

همه اینجا زنجیر شدند

در زندانی که

نامش زندگی است