گوش شنوا

سکوت می کنم

نه اینکه صدایی ندارم

گوش شنوایی نیست

لب می بندم

سر باز نکند زخمهایم

درد

چه دردناک

دردم گرفته از دردهای بی امان

بی صداست گریه هایم از درد

اما دردم نمی آید این روزها

نابود کردم کوه دردم را

ساعتها و روزها

ساعتها و روزها در گذرند

اما دلشوره عجیبی است در من

باز واژه ها سکوت کردند در من

مثل این است جایی در قفس ماندند

می لرزد قلم در دستم

آمده یک روز دیگر بازهم

اما نمی دانم این بار چه بگویم

شرمم می آید که نکند این بار هم

آنچه هیچ است بنویسم