التماس عاشق

هربار که می بارد باران

با خود می گویم

کدام عاشق التماس کرده به آسمان

که شرمش نیاد از بغض و اشکش

التماسش نکردم

وقتی رفت التماسش نکردم

همین که خاطراتش مانده

کافی است برای دیوانگیم

تلخی روزگار

شدم محصور تلخی روزگاری که

از یاد برده انسانیت را

اما پناه بردم

به کلیدی که هر لحظه

چشم دوخته

به چرخیدن قفل سکوت